A
A
A
szukaj
wersje językowe Polski English
BIP

Kliknij i otwórz interaktywną mapkę!

Parter >

Antresola >

Piętro >

Hala z Liberatorem >

Podziemia >

Park Wolności >

 

 

 



 

 

 

  • Mottem całej ekspozycji są słowa Delegata Rządu RP na Kraj, a jednocześnie wicepremiera, Jana Stanisława Jankowskiego „Sobola”: „Chcieliśmy być wolni i wolność sobie zawdzięczać”.

 

  • W tym jed­nym zdaniu zawiera on całą, złożoną prawdę o pię­ciu latach okupacji w Polsce i dwóch miesiącach Powstania Warszawskiego. Powstanie nie jest bowiem nierozumnym, romantycznym zrywem garstki szaleńców, lecz świadomą, choć tragiczną, decyzją polityczną najwyższych, w pełni legalnych władz Polski. Polacy, po doświadczeniach dwóch okrutnych okupacji – niemieckiej i sowieckiej – doskonale zdają sobie sprawę, jaki cel przyświeca Sowietom. Wiedzą, że zbliżająca się od wschodu Armia Czerwona walczy nie po to, aby Polskę uwolnić, ale by zamienić totalitaryzm nazistowski na własny, komunistyczny. Powstanie Warszawskie, którego celem jest wyzwolenie stolicy polskimi siłami i powitanie wojsk sowieckich w roli gospodarza, jest ostatnią próbą uratowania Polski przed zniewoleniem.

 

  • Przekraczając próg Muzeum, stajemy na warszawskim bruku, wśród murów pokrytych dziurami po pociskach i emblematami Polski Walczącej, które z narażeniem życia malowali podczas okupacji harcerze z „małego sabotażu”. Znak „kotwicy”, łączący litery „P” i „W”, powtarza sie wielokrotnie w różnych punktach ekspozycji, od 1942 roku bowiem ten znak jest oficjalnym symbolem Polskiego Państwa Podziemnego. Niemal codziennie malowany na murach polskich miast, świadczy o oporze wobec najeźdźcy i woli walki o wolność. Kierując sie do szatni, stylizowanej na lata czterdzieste, trzeba ostrożnie stąpać – pod włazem do kanału, jak ponad sześćdziesiąt lat temu, przemykają ludzie.

 

HISTORIA:

 

  • 1 sierpnia 1944 roku do walki z przeważającymi siłami niemieckimi przystępuje około 25 tysięcy słabo uzbrojonych żołnierzy konspiracyjnej armii. Z czasem liczba ta wzrasta do około 50 tysięcy. Podczas dwóch miesięcy zaciekłych zmagań, od­działom polskim udaje się opanować znaczne ob­szary miasta i zadać nieprzyjacielowi dotkliwe stra­ty. Jednakże brak dostatecznej pomocy ze strony sojuszników, zdecydowana przewaga techniczna wojsk niemieckich oraz ogrom ofiar zmuszają do­wództwo polskie do podjęcia decyzji o zaprzesta­niu heroicznej walki po 63 dniach boju.

 

  • Walki w mieście, zaplanowane na kilka dni jedynie, trwają ponad dwa miesiące. Od chwili wybuchu warszawskiej insurekcji mieszkańcy stolicy udzie­lają Powstańcom wszelkiej pomocy. Angażują się w działania bojowe, budują barykady, organizują zaplecze. Niemcy, zagrożeni zbliżaniem się frontu wschodniego, kierują do walki liczne, doborowe jednostki. Mają one zdławić Powstanie wszel­kimi dostępnymi środkami, dając jednocześnie zastraszający przykład całej Europie. W praktyce oznacza to zagładę miasta oraz liczne akty ludo­bójstwa. Żołnierze Adolfa Hitlera pozbawiają życia około 180 tys. cywilnych mieszkańców Warszawy

 

 

close