A
A
A
szukaj
wersje językowe Polski English
BIP

Kliknij i otwórz interaktywną mapkę!

Parter >

Antresola >

Piętro >

Hala z Liberatorem >

Podziemia >

Park Wolności >

 

 

 

 

 

 

  • Wykorzystanie kanalizacji miejskiej w Powstaniu Warszawskim na taką skalę jest ewenementem, niespotykanym we wcześniejszych konfliktach zbrojnych. System kanałów warszawskich, zaprojektowany w XIX wieku przez Anglika Williama Lindleya, rozciąga się pod całym niemal miastem. Nocą z 5 na 6 sierpnia Elżbieta Ostrowska „Ela”, przedostając się ze Śródmieścia na Mokotów, otwiera stałą łączność kanałową między dzielnicami. Podziemna sieć korytarzy umożliwia zachowanie łączności między poszczególnymi ogniskami walki, przemieszczanie uzupełnień, dostawy amunicji i żywności, a także ewakuację odciętych przez wroga oddziałów powstańczych, cywilów i rannych. Powstańcy bardzo szybko przystosowują do ruchu najważniejsze trasy. W wielu miejscach umieszczają na dnie deski, do ścian mocują liny, oznaczają kierunek marszu, wykorzystując też znaki świetlne.

 

  • Za sprawną komunikację w kanałach odpowiedzialne są specjalnie szkolone grupy łączniczek – „kanałówek” oraz młodych chłopców, m.in. drużyna „szczurów kanałowych”. Póki Niemcy nie orientują się, na podziemnych trasach panuje ożywiony ruch, kanały są najbezpieczniejszą drogą. Jednakże w połowie sierpnia wróg przystępuje do niszczenia tras kanałowych. Niemcy ustawiają żelazne zapory w przejściach, zamurowują wloty tuneli, wpuszczają do kanałów gaz lub piętrzą wodę. Niektóre z kanałów wysadzają z pomocą pojazdów wypełnionych materiałem wybuchowym, tzw. Tajfunów.

 

  • Tragiczny los spotyka próbujących opuścić Mokotów 26 września żołnierzy ppłk. Józefa Rokickiego „Karola”. Sprzeczne rozkazy, trujące substancje ściekowe, niemieckie ataki z góry powodują, że wielu żołnierzy z Mokotowa ginie podczas tej przeprawy, a do celu dociera jedynie około 800, skrajnie wyczerpanych, Powstańców.

 


POSTACIE:

 

  • Ppłk Józef Wacław Rokicki, pseudonim "Karol" - urodzony w 1894 roku. W Kampanii Wrześniowej w sztabie dowództwa okręgu Korpusu ii Lublin. Od września 1941 jest komendantem głównym Narodowej Organizacji Wojskowej. W Powstaniu w Wydziale III sztabu Komendy okręgu Warszawa AK, od 18 sierpnia jest komendantem obwodu Mokotów, następnie pełni obowiązki dowódcy 10. dP AK im. Macieja Rataja. Bez porozumienia z głównodowodzącym wydaje rozkaz ewakuacji Mokotowa nocą z 26 na 27 września i sam również przedostaje się kanałami do Śródmieścia. Gen. „Monter” próbuje odwołać rozkaz, depesze nie docierają na czas. Dowódca Powstania powołuje komisję o charakterze sądu wojskowego, która negatywnie ocenia postępowanie Rokickiego. Po wyjściu z niewoli pozostaje on na emigracji, osiadając w Paryżu. W 1957 roku wraca do kraju. odznaczony czterokrotnie Krzyżem Walecznych, Srebrnym Krzyżem Zasługi (1928), Medalem Niepodległości (1933), Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami (3 maja 1944). Umiera w 1976 roku.

 

close