A
A
A
szukaj
wersje językowe Polski English

 

  • Erich von dem Bach - Zelewski - urodzony w 1899, zawodowy oficer - policjant. Od 1930 jest członkiem partii nazistowskiej. W 1931 wstępuje do SS. Szybko awansuje, a w 1934 zostaje szefem SS w Prusach Wschodnich. Od 1932 jest posłem do Reichstagu z ramienia NSDAP. Od 1936 działa we Wrocławiu, od 1938 jako zaufany Himmlera pełni funkcję Wyższego Dowódcy SS i Policji na Śląsku. Po zajęciu Polski doprowadza do założenia KL Auschwitz. Podczas Powstania Warszawskiego w stopniu SS-Obergruppenfuehrera zostaje mianowany przez Himmlera głównodowodzącym niemieckich sił zwalczających powstanie. Odpowiedzialny za zbrodnie, popełnione przez formacje niemieckie. Przyjmuje akt kapitulacji w Ożarowie. Za zasługi w walkach z powstańcami odznaczony Krzyżem Rycerskim Orderu Żelaznego Krzyża. W wielkich procesach zbrodniarzy wojennych występuje wyłącznie w roli świadka oskarżenia. Skazany na kilkanaście lat więzienia za przestępstwa popełnione na początku lat 30-tych. Umiera w 1972.

 

 

  • Gen. por. Reiner Stahel - urodzony w 1892. W 1918, w stopniu majora walczy w armii fińskiej w Karelii. Od 1925 do 1935 w rezerwie. Podczas II wojny światowej wyróżnia się jako dowódca na froncie wschodnim. W 1943 zostaje komendantem Rzymu, a w 1944, w stopniu generała – porucznika, Wilna. W połowie lipca z częścią załogi wychodzi z okrążonego przez oddziały AK i Rosjan miasta. 27 lipca Hitler mianuje go dowódcą wojskowym garnizonu Warszawy. Rozkaz Fuehrera jest jednoznaczny - obrona miasta wszystkimi dostępnymi siłami i środkami przed ewentualnym powstaniem. Do Warszawy przybywa 31 lipca 1944. W pierwszych dniach powstania odcięty ze sztabem w pałacu Bruehla, zostaje podporządkowany gen. von dem Bachowi - głównodowodzącemu. Sprawuje swoje obowiązki do 26 sierpnia 1944. Opuszcza Warszawę, mianowany przez Hitlera dowódcą wszystkich sił niemieckich w rejonie Bukareszt – Ploeszti. W Rumunii ślad się urywa.

 

 

  • Oskar Dirlewanger – urodzony w 1895, SS-Oberführer. Tłumi Powstanie na Woli, Starym Mieście i Górnym Czerniakowie. Dowodzi jednostką sformowaną z kryminalistów. Podlegli mu żołnierze odznaczają się szczególnym okrucieństwem, ale nie potrafią dobrze walczyć. Ogromne straty jego formacji stale uzupełniane są nowymi skazańcami z obozów karnych. Za walki w Warszawie awansuje i zostaje odznaczony Krzyżem Rycerskim Orderu Żelaznego Krzyża. Jesienią 1944 tłumi powstanie na Słowacji. W 1945, pod koniec wojny, ginie w tajemniczych okolicznościach.

 

 

  • Heinrich-Friedrich „Heinz“ Reinefarth – urodzony w 1903 adwokat, policjant. Podczas okupacji wyższy dowódca SS i policji w Poznaniu. W czasie Powstania Warszawskiego staje na czele grupy bojowej działającej na Woli, Starym Mieście, Powiślu i Górnym Czerniakowie. Z braku odpowiedniego przygotowania nie radzi sobie z dowodzeniem. Jego żołnierze popełniają liczne zbrodnie. Wg polskich szacunków tylko w dniach 5 – 6 sierpnia mordują ok. 40 tys. warszawiaków. Po wojnie, nie skazany za zbrodnie wojenne, dożywa sędziwego wieku, piastując wysokie funkcje samorządowe w Niemczech. Umiera w 1979.

 

 

  • Hans Frank - urodzony w 1900 polityk, adwokat, SA-mann. W 1923 wstępuje do NSDAP i S.A., w Monachium bierze udział w puczu, zorganizowanym przez Hitlera. Po nieudanej próbie przewrotu ucieka do Austrii. Wraca do Niemiec w 1924, staje przed sądem jako uczestnik puczu. Od 1926 jest obrońcą Hitlera i jego popleczników w procesach sądowych. Od 1927 jest głównym prawnikiem NSDAP. Od 1930 wchodzi w skład Reichstagu. W latach 1930 – 1942 kieruje wydziałem prawnym swojej partii. W 1933 sprawuje m.in. funkcję ministra sprawiedliwości Bawarii, zakłada Akademię Prawa Niemieckiego, której przewodniczy do 1941. W 1934 obejmuje urząd ministra sprawiedliwości Rzeszy, który sprawuje do 1939. Od 1939 jest Generalnym Gubernatorem w okupowanej Polsce. Osobiście interweniuje w sprawie skierowania odpowiednich sił do stłumienia powstania. Jego prowadzony skrupulatnie „Dziennik” staje się materiałem dowodowym w procesie norymberskim. Skazany na karę śmierci przez powieszenie i stracony w 1946.


 

  • Bronisław Mieczysław Władysławowicz Kamiński – urodzony w 1899, obywatel sowiecki. W 1935 władza sowiecka skazuje go na 10 lat w łagrze koło Czelabińska. Po agresji Niemiec na Związek Sowiecki tworzy ochotniczą brygadę Rosyjskiej Narodowej Armii Wyzwoleńczej RONA. Na jej czele prowadzi działania przeciw partyzantom rosyjskim. Wielokrotnie odznaczony. W 1944 Himmler awansuje go do stopnia Brigadefuehrera Waffen-SS. Skierowany do tłumienia powstania na Ochocie, jest odpowiedzialny za szczególnie odrażające zbrodnie, popełniane również na Niemcach. Rabuje bez opamiętania, gromadząc złoto, kosztowności i pieniądze, co przyczyni się wkrótce do jego zguby. Za brak sukcesów w walce z powstańcami warszawskimi zostaje pozbawiony dowodzenia i wezwany pod błahym pozorem do Łodzi. Staje przed sądem SS, zostaje skazany na śmierć i natychmiast rozstrzelany.
close